به بهانه هفته پژوهش
به چه می اندیشم
دیر زمانی است که به دنبال زمان های گمشده زندگی ساعت ها را ه پیمودم ولی به مقصد که نرسیدم بماند به آن نزدیک هم نشدم.
- دل خوش مکن به اینکه در این راه پر نشیب
- از راهیان خسته دو گامی جلوتری...
- شرط نخست راه به مقصد رسیدن است![1]
در مقوله ای خواندم که:
زندگی همین لحظه های اندک است، دوباره نگاه کن!
راستی نگرش ما معلم ها به زندگی چگونه است؟
در مورد وظایفان چقدر می دانیم؟
چگونه فکر می کنیم؟
به چه چیزهایی می اندیشیم؟
...
بزرگی می گوید" انسانها همانگونه زندگی می کنند که می اندیشند!"
در نوشته ای از آقای محمد علی شامانی از نویسندگان مجموعه دفتر انتشارات کمک آموزشی رشد «به نقل از نوشته یکی از دوستانش در وبلاگ» می خواندم که:
این روزها به چه می اندیشد؟
این روزها
به 180کتابی فکر می کنم که نخوانده ام،
به آدم هایی فکر می کنم که نبخشیده ام،
به راز و رمزهایی فکر می کنم که د رک نکرده ام،
به راه هایی که نرفته ام فکر میکنم،
به شعرهایی فکر می کنم که نگفته ام،
به طلوع هایی فکر می کنم که بیدار نبوده ام،
به دانشی فکر میکنم که نیاموخته ام،
به قدر هایی فکر می کنم که نشناخته ام،
به لبخند هایی فکر می کنم که نزده ام،
به محبتی فکر می کنم که ابراز نکرده ام،
به روز هایی فکر می کنم که ندرخشیده ام،
باید بشتابیم برای زندگی.
و من در این اند یشه ام که چگونه می توان مثل لویی پاستور در پایان راه فریاد زد که :
آنچه در توان داشته ام انجام داده ام.
[1] - شعر از محمد رضا ترکی